Tegendraads naar het museum

Gezellig uitje?

Al mokkend liep hij mee naar de ingang van het Zuiderzeemuseum. Een gezellige dag met het gezin zou het zijn. We werden allemaal sjagerijnig en we waren nog niet eens de entree gepasseerd. ‘Onee, is dít het?’ en ‘wat een vreselijk museum’! Onze zoon van net zeven was volledig in verzet en wij lieten ons beïnvloeden.

‘Nou moet je ophouden want we worden hier allemaal niet vrolijk van’ zo zeiden we. Maar dat was, uiteraard, olie op het vuur.

We negeerden vervolgens zijn reacties en kochten kaartjes bij de entree. Toen nam ik zijn hand en liepen we het buitenmuseum in. Zijn negatieve uitlatingen gingen onverminderd door.

Verdriet

Toen merkte ik , zonder boosheid, dat het punt dichterbij kwam dat ik niet zijn hand meer wilde vasthouden. Ik zei hem, zonder enige boosheid: ‘ik merk dat ik graag je hand vast hield maar nu los wil laten als je zo doorgaat.’ Hij was even stil en zei opeens: ‘mama, ik voel me eigenlijk heel erg verdrietig worden’.

Zonder woorden

Ik pakte hem op en hield hem dicht tegen me aan zonder woorden, in contact met hem in het moment en we liepen ondertussen verder. Na tientallen meters moest ik hem gezien het gewicht weer neerzetten.

We hadden al die stappen niets gezegd alleen gevoeld en aanwezig geweest in het moment.

Genieten

Hij stond weer op zijn benen, los van mij. En, vanuit het niets, zei hij: ‘mama, wat gek, ik kan weer genieten!’ En zo licht als een veertje hipte hij voor ons uit en keek om zich heen waar hij eigenlijk was. We gingen naar binnen naar de tonnen-maker die ons uitlegde wat ‘d

No comments so far!

Leave a Comment

Your email address will not be published.
Required fields are marked *